[Μην ξεχάσετε να εγγραφείτε στο Discord μας, όπου κάνουμε καθημερινά συζήτηση για θέματα γύρω από το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, προβλέπουμε τους νικητές της εβδομάδας κι είναι ο κύριος πυρήνας πρόσβασης στο ετήσιο fantasy τουρνουά αλλά και στις ψηφοφορίες των βραβείων!]

Επιστρέψαμε! Μετά από τέσσερις μήνες όπου γεμίσαμε τις μπαταρίες μας, ασχοληθήκαμε (και) με άλλα αθλήματα και πήγαμε για μπάνια, ήρθε η πρώτη αγωνιστική εβδομάδα του αγαπημένου μας σπορ! Μία εβδομάδα που, όπως την προηγούμενη χρονιά, ξεκίνησε με έναν αγώνα αιωνίων αντιπάλων (μιλάμε για τους Dallas Cowboys και Philadelphia Eagles) και συνεχίστηκε την επόμενη μέρα, εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, όπου οι Los Angeles Chargers επικράτησαν των divisional αντιπάλων Kansas City Chiefs, με μεγαλύτερη ευκολία από όσο πίστευαν οι περισσότεροι, στην Corinthians Arena στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Με αυτό τον τρόπο, το κυνήγι για την AFC West ξεκίνησε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, αποδεικνύοντας ότι, ίσως, το Λος Άντζελες να έφτασε στο κατόπι των άσπονδων αντιπάλων τους.

Πριν βουτήξουμε στα τεκταινόμενα της πρώτης αγωνιστικής, θα ήθελα να σας θυμίσω ότι κάναμε εκτενή (πραγματικά εκτενή) ανάλυση όλων των division στο Cover 3, το μοναδικό podcast στα ελληνικά που μιλάει μόνο για αμερικάνικο ποδόσφαιρο. Όλα τα επεισόδια θα τα βρείτε στις γνωστές πλατφόρμες podcast αλλά και στο Youtube.

Για όσους μας έχετε ήδη ακούσει, σας ευχαριστούμε για την θερμή στήριξη. Για όσους δεν έχετε προλάβει ακόμα, μην περιμένετε! Δεν τα λέμε για εμάς, εμείς μπορούμε να τα συζητήσουμε και μεταξύ μας! Μην διστάσετε να σχολιάσετε και να μας λέτε και τη δική σας γνώμη.

Τέρμα με το shameless plug in. Ώρα για τα μεγάλα λόγια, τις υπερβολικές αντιδράσεις και τις σκληρές αλήθειες.

Το Κυρίως Πιάτο

Η ανταγωνιστικότητα της AFC North είναι μία (οφθαλμ)απάτη

Καταρχάς, καλό είναι να δηλώσω εδώ, σε όσους δεν με γνωρίζετε, ότι είμαι ένθερμη οπαδός των Baltimore Ravens. Μάλιστα, είμαι από τις αρκετά απαισιόδοξους οπαδούς αυτής της ομάδας, καθότι όταν όλοι μας χαρακτηρίζουν ως φαβορί για Super Bowl εμένα με πιάνει ένα άβολο ρίγος. Τη ξέρω πολύ καλά αυτή την ομάδα, κι ως εκ τούτου γνωρίζω και το σερί της σε playoff αγώνες. Οι Ravens πάντα κέρδιζαν ως το αουτσάιντερ, ποτέ ως φαβορί.

Εδώ όμως δε θέλω να μιλήσω για τους Ravens· ή τουλάχιστον όχι μόνο για αυτούς. Όλη η AFC North έχει χριστεί ως μία division η οποία διατηρεί την ποιότητά της (με ή χωρίς τους Cleveland Browns), με τις ομάδες τους να βρίσκονται πάντα ψηλά στις λίστες, στοιχηματικών κι αναλυτών, όσον αφορά το πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν. Έρχομαι να σας πω ότι όλο αυτό είναι μία απάτη. Όσο χρυσός κι αν φαίνεται ο φλοιός, ο πυρήνας φυτοζωεί τα τελευταία χρόνια, και σε αυτό δεν φταίει κανένας άλλος παρά μόνο οι ομάδες κι όσοι τις διοικούν… και τις προπονούν.

Να ξεκινήσω με τους Ravens; Γιατί όχι. Εξάλλου, είναι αυτοί που έχουν κερδίσει τον Βορρά της AFC τα τελευταία δύο χρόνια, κι η ομάδα που μετράει τις περισσότερες επιτυχημένες σεζόν από τότε που πάρθηκε ο Lamar Jackson για να τους καθοδηγήσει. Τρεις δύο φορές MVP ο quarterback που κάποτε θεωρήθηκε ότι ήταν μονοδιάστατος, κι η άμυνα, αν και πολλές φορές ήταν κατώτερη των περιστάσεων, κατάφερε να αγωνιστεί στο ίδιο επίπεδο με την καταιγιστική επίθεση το 2023. Τότε ήταν που οι Ravens πήραν το πρώτο seed, ο Jackson σφράγισε το δεύτερό του MVP κι η άμυνα του Mike MacDonald σημείωσε ιστορικές επιδόσεις. Όλα τα άστρα ήταν στην ευθεία. Κι όπως κάθε φορά σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως το 2006, το 2011 και το 2019, οι Ravens κατάφεραν να βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους. Ο λόγος; Όπως ακριβώς κι οι Pittsburgh Steelers, αρνούνται να μάθουν ότι παρελθόν μόνο πίσω σε κρατάει. Η παραμονή του John Harbaugh, πρωτίστως γιατί έχει στενές επαφές με τον general manager Eric DeCosta, έχει καταδικάσει αυτή την ομάδα σε ένα σύνολο που κάνει ό,τι μπορεί μόνο για να συμμετέχει στα playoffs. Αυτό της αρκεί. Κι όσο κι αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν, θέλουν να κάνουν τους έξυπνους. Να αποδείξουν ότι μπορούν να κερδίσουν και με άλλους τρόπους πέρα από αυτούς που τους έφεραν εκεί. Έτσι, πάντα φτάνουν απροετοίμαστοι, λιπόψυχοι, και με μία κομπλεξική ανάγκη να κάνουν το εύκολο δύσκολο, μόνο και μόνο για να δείξουν ότι υπερτερούν των περιστάσεων. Όλο αυτό ξεκινάει και τελειώνει με τον προπονητή τους.

John Harbaugh has blown 17 double-digit, second-half leads.

That’s the most by any coach since at least 1991.

H/T @JoshDubowAP pic.twitter.com/2TJ26iFVa7
— The Athletic (@TheAthletic) September 8, 2025

Έτσι είναι κι οι αιώνιοι αντίπαλοί τους, Steelers, μόνο σε χειρότερο βαθμό. O Mike Tomlin μπορεί να συλλέγει πανό με την πρόταση “Πήγα κι εγώ στα Playoffs” κι αυτό θα είναι αρκετό για την διοίκηση των Rooney, εφόσον γίνεται με τον πατροπαράδοτο τρόπο των Steelers. H τελευταία φορά που αυτή η ομάδα είχε έναν quarterback που πάσαρε για πάνω από 4.000 γιάρδες ήταν το 2018. Έχουν να περάσουν έξω από AFC Conference αγώνα από το 2016. Από το 2010, την τελευταία φορά που εμφανίστηκαν σε Super Bowl, οι Steelers μετράνε εφτά one and done ματς στα playoffs. Με την αποχώρηση του Ben Roethlisberger, πολύ αργότερα αφότου άρχισε να πνέει τα λοίσθια, το Πίτσμπουργκ προτίμησε να διατηρήσει ένα ανούσιο, άνω του μισού ρεκόρ νικών/ηττών αντί να βρει τον επόμενο πασαδόρο του. Έφερε στις τάξεις της ονόματα όπως ο Mason Rudolph κι ο Kenny Pickett, παίκτες που κάθε σοβαρός σκάουτερ δε θα βάφτιζε ποτέ franchise quarterback, κι έχασαν ονόματα όπως ο Jayden Daniels κι ο Josh Allen. Σίγουρα, το tanking λοιδορείται, και δικαίως, αλλά αναρωτιέμαι αν έκατσε ποτέ η διοίκηση να σκεφτεί τι έχει κερδίσει με την παραμονή του Tomlin; Ακόμα και με έναν λειτουργικό Roethlisberger, οι επιτυχίες στα playoffs ήταν ελάχιστες. Η άμυνα, το σταθερό φωτεινό σημείο των Steelers, χαραμίζεται κάθε χρόνο για να φτιάξει τα σπασμένα μίας αναιμικής επίθεσης, που μόλις εξιχνιαζόταν το rushing στοιχείο της, δεν μπορούσε να σκοράρει με τίποτα. Ακόμα κι ο Aaron Rodgers καταφέρει να σπρώξει τους Steelers μακρύτερα από τον πρώτο γύρο των playoffs, το μέλλον της θέσης ποιο θα είναι; Ένα ακόμα μπάλωμα με μισθοφόρο quarterback που ενδέχεται να αποδώσει τόσο όσο χρειάζεται ο Mike Tomlin για να καυχιέται για το σερί του;

Και πάμε στους Cincinnati Bengals, την ομάδα της AFC που έχει εμφανιστεί πιο πρόσφατα σε ένα Super Bowl. Κάτι που κατάφερε σε ένα έτος όπου οι Ravens έχασαν τον Jackson μετά από τραυματισμό, οι Steelers ήταν στο πρώτο έτος χωρίς τον Roethlisberger, κι οι Browns έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Πέρα από τους Kansas City Chiefs, θυμάστε ποιες άλλες ομάδες είχαν κερδίσει; Τους Las Vegas Raiders στην τελευταία καλή χρονιά του Derek Carr (όπου μάλιστα χρειάστηκαν κι επέμβαση από τη διαιτησία για να προχωρήσουν) και τους Tennessee Titans από όπου ίσα ίσα ξέφυγαν. Εκείνη τη σεζόν ο Joe Burrow δέχτηκε 51 sacks, υποφέροντας μέσα από κάθε αγώνα για να κερδίσει, τη στιγμή που είχε επιστρέψει από έναν οδυνηρό τραυματισμό το προηγούμενο έτος. Για όσους νομίζετε ότι επένδυσαν καθόλου στην offensive line μετά από εκείνο το έτος, πλανάστε οικτρά. Προτίμησαν να φέρουν στον Burrow περισσότερα όπλα, να την βγάλουν κουτσά στραβά με μία άμυνα που δεν αναπλήρωσε ποτέ το κενό του Jessie Bates III και, φυσικά, να κρατήσουν τον προπονητή τους. Έναν προπονητή που έχει βαλθεί μάλλον να σκοτώσει τον Burrow πριν της ώρας του, να χρησιμοποιεί το rushing και passing στοιχείο σε στιγμές που θα έπρεπε να τα κάνει εναλλάξ, και να μην μπορεί να διαχειριστεί τον μαραθώνιο μίας ολόκληρης σεζόν. Δεν βγάζω τον Burrow, όμως, έξω από αυτό. Ο ίδιος είναι υπαίτιος που, ενώ κείτοταν στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου με χειρουργημένο πόδι, είπε στη διοίκηση ότι θα προτιμούσε να φέρει τον κολλεγιακό του φίλο, Ja’Marr Chase, αντί να ενισχυθεί η προστασία του. Βλέπετε και φέτος πόσο καλά έχει πάει αυτό. Triple crown o Chase, κι όλα καλά.

#Bengals last offensive possession:

– Joe Burrow sacked
– Joe Burrow sacked
– Joe Burrow sacked
– Punt
— Ari Meirov (@MySportsUpdate) September 7, 2025

Να κλείσω με τους Cleveland Browns, αλλά τι να πω για τους Browns που δεν το έχει πει όλος ο κόσμος; Ίσως είναι η ομάδα με τον πιο φυσιολογικό προπονητή σε αυτή τη division, αλλά η διοίκηση κατέστρεψε όχι μόνο το σύλλογο αλλά κι ολόκληρη τη λίγκα με το αισχρό συμβόλαιο που έδωσε στον Deshaun Watson, τόσο που έπρεπε να συναντηθούν κρυφά οι ιδιοκτήτες και να αποτρέψουν να συμβεί ξανά τέτοιο πράγμα. Αντί να δεχτούν την γκάφα και να προχωρήσουν, πήγαν και πήραν κι άλλους δύo quarterbacks στο φετινό Draft αντί, ας πούμε, να καλύψουν τη secondary ή να πάρουν έναν pass catcher που θα βοηθούσε περισσότερο. Ό,τι και να κάνει αυτό το franchise, έχει ήδη χαραμίσει τα καλύτερα χρόνια ενός από τους πιο χαρισματικούς αμυντικούς της γενιάς του, γιατί ήταν τόσο απεγνωσμένη να αποκτήσει ένα quarterback με όνομα, που του έταξε το μέλλον της ομάδας. Ο Baker Mayfield, με τον οποίο κατάφεραν να πάνε στον Divisional γύρο μετά από είκοσι έξι ολόκληρα χρόνια ήταν κακός και δεν τους έκανε.

Υπερβολές; Πολύ πιθανόν. Αλλά κάποιος πρέπει να σας πει για αυτή την division και το πόσο κοροϊδεύει μέχρι και τους οπαδούς της, προσπαθώντας να παριστάνουν κάτι που δεν είναι: σοβαρές ομάδες που έχουν στόχο ένα Super Bowl.

Οι πρωταγωνιστές

Geno Smith, quarterback των Las Vegas Raiders: Ενάντια σε μία ομάδα η οποία πολλοί πίστευαν ότι είχε κάνει το παραπάνω βήμα, ο Geno Smith έκανε το καλύτερο ντεμπούτο υπό το νέο προπονητικό καθεστώς των Raiders. Τα στατιστικά ίσως δε βγάζουν μάτια (24/34 πάσες, 1 touchdown, 1 interception), αλλά ήταν ίσως η υγιέστερη εικόνα που έχουμε δει στη θέση του quarterback των Raiders από τον Derek Carr. Μαζί με την άμυνα, δεν απειλήθηκαν ποτέ σοβαρά, κι αυτό είναι χάρη στην σταθερότητα του Smith.

Josh Allen, quarterback των Buffalo Bills: αν κι αφανής στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα με τους Baltimore Ravens, o Allen εκμεταλλεύτηκε επαρκώς μία άμυνα που έπαιξε στη συντήρηση στο μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου ημιχρόνου και την μαχαίρωσε στο μεδούλι. Καταλαβαίνοντας ότι δεν μπορούσε να κάνει πολλά με τα πόδια του, ο Allen γύρισε στο έμπιστο χέρι του, και τον δικαίωσε, σημειώνοντας 394 γιάρδες σε 33 προσπάθειες, 2 touchdowns κι ένα ατυχές interception, παίρνοντας μία απίστευτη νίκη με ανατροπή, δίνοντας στους Bills ένα μεγάλο προβάδισμα στα μελλοντικά seedings για την κορυφή της AFC.

J.J. McCarthy, quarterback των Minnesota Vikings: ένα ημίχρονο ήταν αρκετό για τον J.J. McCarthy για να εδραιωθεί με περηφάνια στις καρδιές των απανταχού Vikings οπαδών. Στη μάχη των δευτεροετών quarterbacks τα ξημερώματα της Τρίτης, η επίθεση της Μιννεσότα ξεκίνησε αναιμικά· τόσο που η πρώτη κατοχή του McCarthy στο δεύτερο ημίχρονο κατέληξε σε pick six! Διατηρώντας τη ψυχραιμία του, μαζί με το πλάνο του Kevin O’Connell, o νεαρός πασαδόρος ανέκαμψε, οδηγώντας τους Vikings σε μία ανέλπιστη νίκη, εκτείνοντας ένα αήττητο σερί που έχει από το κολλέγιο.

Foyesade Oluokun, linebacker των Jacksonville Jaguars: υπάρχει περίπτωση να έχει διαφύγει από το ραντάρ των περισσότερων, αλλά ο Oluokun, την τριετία 2021 – 2023, ήταν πρώτος σε tackles, δις σε solo tackles και μία σε combined! Το εντυπωσιακό επίπεδο διατήρησε ο 30χρονος κι ενάντια στους Texans, όντας υπαίτιος για ένα interception, ένα forced fumble και δέκα tackles! Διόλου τυχαίο που ψηφίστηκε ως ο αμυντικός της αγωνιστικής, αφού αποτελεί έναν από τους στυλοβάτες της νίκης των Ιαγουάρων.

Χλαπάτσας της εβδομάδας

Miami Dolphins, ομάδα της AFC East: Από την off season υπήρχαν ήδη έντονες φωνές που προμήνυαν την απόλυση του Mike McDaniel πριν λήξει η σεζόν, κι αυτές οι φωνές λογικά έχουν γίνει κραυγές μετά τον αγώνα με τους Indianapolis Colts. Έναν αγώνα που είχε αντίπαλο τον παριά Daniel Jones, ο οποίος όχι απλά δεν απειλήθηκε ποτέ αλλά κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα του σε σκορ σε κάθε κατοχή. Από την άλλη, η επίθεση των Dolphins “πνιγόταν” από μόνη της, με τον Tua Tagovailoa να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, κάτι που οδήγησε στο να τελειώσει την εφιαλτική ημέρα με μόλις 5 γιάρδες ανά προσπάθεια και τρία interceptions. Tο ανησυχητικό κομμάτι είναι ότι τα schemes που παρέταξε ο McDaniel είναι παρόμοια με τα περσινά και προπερσινά του, γεγονός που έκανε την ομάδα τρομερά προβλέψιμη ακόμα και στα πιο κλασικά πράγματα, ειδικά ενάντια σε έναν έμπειρο defensive coordinator όπως ο Lou Anarumo. Αν ο McDaniel θέλει να σώσει τη σεζόν, και τη θέση του, είναι καιρός να αλλάξει την προσέγγισή του, και να ελπίσει ότι ο Tagovailoa θα μπορεί να ακολουθήσει. Αλλιώς, οι κραυγές θα τον τρελάνουν πολύ γρήγορα.

Προσεχώς στους κινηματογράφους

Bears στους Lions, βράδυ Κυριακής (20:00): Ο νυν προπονητής των Lions, Ben Johnson, αντιμετωπίζει την ομάδα στην οποία έφτιαξε το όνομά του. Από την άλλη, ο Dan Campbell θα αντιμετωπίσει την ιδιοφυία που μεταμόρφωσε την επίθεσή του, και τον Jared Goff, σε υπερδύναμη της NFC. Αμφότερες οι ομάδες δεν βρίσξκονται στα καλύτερα φεγγάρια τους, και με την υπερδύναμη που επιδεικνύουν οι Packers, κάθε νίκη είναι πολύτιμη. Για να δούμε, ποιος ήταν αυτός που έδωσε στα Λιοντάρια τον βρυχηθμό τους τα τελευταία χρόνια;

Eagles στους Chiefs, βράδυ Κυριακής (23:25): Σε μία κάρτα που είναι γεμάτη από επαναληπτικούς αγώνες πρώημν Super Bowl, εδώ θα δούμε το πιο πρόσφατο χρονολογικά. Οι Chiefs, που ταπεινώθηκαν οικτρά στον περσινό τελικό, ζητούν εκδίκηση από μία ομάδα της Φιλαδέλφεια που δεν φαίνεται να έχει χάσει πολλά από τον περσινό της ρυθμό. Όντας, μάλιστα, η μόνη ομάδα της AFC West που υπέστη ήττα την περασμένη αγωνιστική, σίγουρα δε θα ήθελαν να ξεκινήσουν με ένα τρομακτικό 0 – 2 αυτή τη σεζόν, κάτι που δεν έχουν κάνει από το 2014. Από την άλλη, οι Eagles σίγουρα έχουν καλή ευκαιρία να ξεφύγουν λίγο στην NFC East, έπειτα από το στραβοπάτημα των Washington Commanders την Πέμπτη.

Falcons στους Vikings, ξημερώματα Δευτέρας (3:20): Η μάχη των δευτεροετών quarterbacks, οι οποίοι πέρσι δεν είχαν χρέη βασικού, είτε λόγω θέσης στο depth chart είτε λόγω τραυματισμού. Οι Vikings έρχονται έπειτα από μία μεγάλη νίκη κάτω από τους διεθνείς προβολείς ενός Monday Night αγώνα, ενώ οι Falcons πρέπει να μαζέψουν τα κομμάτια τους κι, ίσως, να αποχαιρετήσουν την εποχή του Younghoe Koo. Η νίκη και για τους δύο είναι σίγουρα μονόδρομος, κι ιδιαίτερα για τους Vikings.