Είναι ένα τέλος που ακούστηκε σε όλο το NFL. Οι Kansas City Chiefs, πριν τρεις αγωνιστικές, έχασαν ενάντια στους Los Angeles Chargers, με σκορ 13 – 16. Αυτή η ήττα εξασφάλισε τον μαθηματικό αποκλεισμό του Κάνσας από τα φετινά playoffs. Αυτή θα είναι η πρώτη φορά μετά το 2014 που δε θα είναι παρόντες σε playoffs κι η πρώτη φορά μετά από εφτά συναπτά έτη που δε θα πρωταγωνιστήσουν σε AFC Championship. Για να το βάλουμε σε συγκείμενο, την τελευταία φορά που οι Chiefs δεν ήταν σε playoffs είχε βγει μόλις μία ταινία Avengers, κι η τελευταία φορά που οι Chiefs δεν ήταν σε AFC Championship είχε μόλις κυκλοφορήσει το πρώτο Nintendo Switch.

Η αποτυχία – με όλη την υπερβολή της λέξεως – του Κάνσας φέτος δεν είναι ανεξήγητη. Ίσα ίσα, ενδέχεται να ήρθε κι αργότερα από το αναμενόμενο. Πέρσι, μία απρόσμενη δόση τύχης – κι αρκετή εύνοια από τους διαιτητές – “έσπρωξε” τους Chiefs σε έντεκα νίκες παρθείσες από πολύ κοντινά ματς. Χαρακτηριστικά, αυτές οι νίκες ήρθαν με μέσο όρο 3,7 πόντους διαφορά από τον αντίπαλο. Αυτή η καλοτυχία στέρεψε φέτος, αφού σε 8 κοντινούς αγώνες το Κάνσας μετράει μόλις μία νίκη κι εφτά ήττες.

Σε αυτό το σημείο, πρέπει να πούμε ότι η φετινή εικόνα δεν ήταν λόγω κακής ποιότητας παιχνιδιού από τον δις MVP, Patrick Mahomes. Τουναντίον, τα στατιστικά μαρτυρούν ότι φέτος έπαιξε λίγο καλύτερα από πέρσι ή, στην καλύτερη, διατήρησε την απόδοσή του. Στα advanced analytics, είδε μία ελάχιστη, αλλά παρόλα αυτά σημαντική, αύξηση στο EPA του, όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Για όσους δεν θυμούνται το EPA, είναι ένα στατιστικό που μετράει κατά πόσο η απόδοση ενός παίκτη προσμετράει στην απόκτηση πόντων, παίρνοντας υπόψιν το μέσο όρο των περιπτώσεων ανά τα χρόνια. Μπορείτε να βρείτε μία εκτενέστερη εξήγηση εδώ. Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι κάθε φάση που έκανε ο πασαδόρος του Κάνσας, οδηγούσε στην απότηση περισσότερων πόντων από ό,τι πέρσι.

To πρόβλημα των Chiefs, ωστόσο, ήταν στην επίθεση. Ήταν σε ολόκληρη την επίθεση πέρα από τον Mahomes. Το πρώτο σκέλος αφορά τους pass catchers, είτε tight end(s) είτε τους receivers. Μιλήσαμε πάνω για το EPA του Mahomes, αλλά το ζουμί βρίσκεται στο ποσοστό ολοκληρωμένων πασών αλλά και στο CPOE (ποσοστό ολοκλήρωσης άνω του προσδοκώμενου, completion percentage over expected). To CPOE του Mahomes βούτηξε από το 2,3 πέρσι στο 0,3 φέτος, κι αυτό φαίνεται στην πτώση των υπόλοιπων στατιστικών, όπως φαίνεται παρακάτω.

Αυτό συνέβαινε γιατί, πολύ απλά, οι receivers των Chiefs είτε δεν χρησιμοποιούνταν σωστά, είτε ήταν τραυματίες, είτε ήταν απλά αναποτελεσματικοί σε πολύ κακό βαθμό. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με το Pro Football Reference, οι Chiefs είναι τέταρτοι σε throwaways (27), πεταμένες πάσες δηλαδή διότι δεν υπήρχε ελεύθερος στόχος και τρίτοι σε dropped passes (27). Μόνο ο Rashee Rice έχει πάνω από 500 γιάρδες σε receiving γιάρδες, κι οι Tyquan Thornton με τον Marquise Brown δεν έχουν δείξει ότι είναι άξιοι εμπιστοσύνης για μεγάλα plays… ή ακόμα και τα βασικά. Στην περίπτωση του Xavier Worthy, του δευτεροετούς receiver, το πρόβλημα εντείνεται, καθώς εξαπολύεται ως X receiver ενώ το μέγεθός του δεν είναι κατάλληλο για αυτή την θέση. Ο Χ receiver είναι συνήθως ένας μεγαλόσωμος κι ευκίνητος pass catcher, που τοποθετείται συνήθως στην αντίθετη πλευρά από τον tight end και την περισσότερη προστασία, κι είναι υπεύθυνος για την μονομαχία με τους καλύτερους αμυντικούς, βοηθώντας να ανοίξουν ιδανικά και να επιτρέψουν στον quarterback να έχει παραπάνω επιλογές. Σκεφτείτε Justin Jefferson ή τον Davante Adams. Μέσα στις αρμοδιότητές τους είναι και το τρέξιμο, συνήθως, πολύπλοκων διαδρομών (routes), ώστε να μπερδεύουν τους αντιπάλους και να αποφύγουν τα μαρκαρίσματα. Όλα αυτά τα καθήκοντα είναι “βαριά” ακόμα και για έμπειρους receivers – φανταστείτε πόσο αυξάνεται η δυσκολία για έναν μικρόσωμο receiver με ούτε δύο χρόνια εμπειρίας όπως ο Worthy.

Ένα παράδειγμα φαίνεται στο παραπάνω στιγμιότυπο ενάντια στους Baltimore Ravens, την τέταρτη αγωνιστική. Από out route γυρνάει απότομα σε post route, προς τη μέση, σε σημείο που υπάρχει έντονη αμυντική παρουσία. Ο Andy Reid κι ο OC Matt Nagy θα έπρεπε να βρουν καλύτερους τρόπους, λιγότερο απαιτητικούς, για να πάρουν τα μέγιστα από τον νεαρό receiver.

Kαι μιλώντας για απαιτήσεις, πρέπει να αναλύσουμε παραπάνω τι είχε ζητηθεί από τον Mahomes φέτος, με σκοπό να σώσει μία αναιμική επίθεση. Παρά την προσθήκη του Josh Simmons μέσω του Draft, η offensive line δεν είδε ιδιαίτερη βελτίωση. Σημαντικό είναι να πούμε ότι, τις τελευταίες εβδομάδες, το 50% των βασικών linemen απουσίαζε με τραυματισμούς, δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο το έργο της γραμμής. Ωστόσο, τα νούμερα μαρτυρούν ότι ελάχιστα άλλαξαν από πέρσι. Ο Mahomes είναι πέμπτος στα QB pressures (142) παρότι είναι στην τελευταία πεντάδα σε blitzes από αντιπάλους, ενώ το 23,9% σε pressure ανά dropback είναι έβδομο στη λίγκα. Αυτό έχει οδηγήσει σε δύο αποτελέσματα: πρώτον, το 48% των passing attempts του Mahomes έχει γίνει σε λιγότερο από 2,5 δευτερόλεπτα (πρώτο στη λίγκα) και δεύτερον, τον έχει οδηγήσει σε 32 scrambles φέτος, προσπαθώντας να βρει έναν στόχο, στην κορυφή σε τρεξίματα μαζί με τον Drake Maye των New England Patriots. Έτσι, το εκρηκτικό στυλ που χαρακτήριζε το Κάνσας τόσα χρόνια έχει εξανεμιστεί· οι γιάρδες που ανά πετυχημένη προσπάθεια είναι στο ισχνό 3,4.

Κι αυτό μας οδηγεί στο τρίτο μέρος της επίθεσης που υποφέρει, κι οδηγεί στα μεγάλα βάσανα των Chiefs – το rushing. Οι παθογένειες των Chiefs σε αυτόν τον τομέα είναι ιστορικά υψηλές. Από το 2000 κι έπειτα, η φετινή rushing μονάδα του Κάνσας έχει το χαμηλότερο ποσοστό σε explosive runs – δηλαδή από 20 γιάρδες κι άνω – από όλες τις ομάδες. Ο λόγος είναι, κι εδώ, αποτέλεσμα πολλών αιτιών. Πέρα από την μέτρια offensive line, οι διατάξεις που χρησιμοποιούν οι Andy Reid και Matt Nagy δεν μπορούν να στηρίξουν ένα σταθερό rushing game. Eίναι κάτι που είχαμε αναλύσει και στους Cincinnati Bengals ως μεγάλο πρόβλημα της επίθεσής τους. Η μεγάλη χρήση της διάταξης shotgun περιορίζει τρομερά τους running backs, κι όσες φορές έχουμε δει έχουν έρθει από διάταξη run pass option ή αλλιώς RPO. H RPO διάταξη βασίζεται στην άμεση αναγνώριση ενός συγκεκριμένου αμυντικού από τον quarterback, που έχει αφεθεί επίτηδες απροστάτευτος, και την αντίδραση του quarterback – αν θα δώσει τη μπάλα στον κινούμενο running back ή θα την κρατήσει ο ίδιος. Δυστυχώς για τους Chiefs, αυτές οι διατάξεις είναι αλληλένδετες: για να χρησιμοποιείς τόσο πολύ RPO αναγκάζεσαι να στηριχθείς σε shotgun. Κι όπως ακριβώς είχαμε παρατηρήσει στους Bengals, η shotgun διάταξη δεν βάζει τους receivers σου να σε προστατεύουν, κάνοντας τον quarterback και την offensive line ακόμα πιο εκτεθειμένη – κι ακόμα πιο προβλέψιμη.

Let's talk Chiefs run game and RPOs, volume up on this. There's a lot I don't discuss TBF, but this is about what the lack of a consistent run game allows a defense to do and what it takes away from the players. This is objectively a great play/result! But is it best for this O? pic.twitter.com/63ng8iJIeh
— Mitchell Schwartz (@MitchSchwartz71) November 18, 2025

Θα ρωτήσετε, εύλογα, αν αυτό θα μπορούσε να εξομαλυνθεί, πέρα από την αλλαγή schemes. Η απάντηση είναι πως ναι. Μία λύση θα ήταν να στηρίξουν την παραπαίουσα offensive line κάποιοι pass catchers που έχουν την σωματοδομή και το στήσιμο να επανδρώσουν την προστασία και να κάνουν το έργο των running backs ευκολότερο. Το πρόβλημα είναι ότι τέτοιοι παίκτες δεν υπάρχουν στους Chiefs. Όλοι οι receivers είναι ταχύτατοι παίκτες, ψηλόλιγνοι και δεν έχουν την απαραίτητη μάζα για κάτι τέτοιο. Ο TE Travis Kelce, παρόλη την ποιότητά του, δεν ήταν ποτέ blocking tight end, οπότε ούτε αυτός πληρεί τις προϋποθέσεις. Ίσως, αν οι Chiefs είχαν έναν running back από τα ανώτερα κλιμάκια – όπως ο Jahmyr Gibbs ή ο James Cook – να μπορούσε να ξεγλιστρήσει από τα κλειστά “παράθυρα” που του δίνονταν και να έχει φάσεις που θα ελάφρυναν το βάρος του Patrick Mahomes. Εδώ, όμως, ισχύει μία ακόμα αλήθεια: η running back μονάδα του Κάνσας δεν έχει τέτοια ποιότητα. Ούτε ο RB Isiah Pacheco (ειδικά μετά τον τραυματισμό του) ούτε ο RB Kareem Hunt έχουν τέτοια φόντα.

Συνοψίζοντας, έχουμε μία επίθεση με μέτρια offensive line, μέτριο running back corps, μονοδιάστατους receivers και προβλέψιμο play calling. Συστατικά τα οποία κάνουν το έργο των απέναντι αμυνών πολύ πιο εύκολο, καθώς αναμένουν το passing στοιχείο, το οποίο είναι ψωμοτύρι των προπονητών, κι έχουν βάλει στόχο να εμποδίσουν την μόνη ειδοποιό διαφορά, που είναι ο quarterback.

Είναι άδικο, ωστόσο, να χρεώσουμε την έλλειψη ποιοτικών παικτών μόνο στο επιθετικό κομμάτι των Chiefs. Παρά την παρουσία του DE George Karlaftis και του DT Chris Jones, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κάτι σταθερά ποιοτικό στην εμπροσθοφυλακή της ομάδας. Aπό τα συνολικά 32 sacks της ομάδας, μόλις τα 19,5 έχουν γίνει από τους defensive linemen, με τους Jones και τον Καρλάφτη να μετράνε 11 από αυτά μεταξύ τους. Το 60% των sacks που αποδίδεται στην pass rush είναι αρκετά χαμηλό. Για σύγκριση, οι Houston Texans μετράνε 41 sacks φέτος – το 92% έχει προέλθει αποκλειστικά από την defensive line. Στην παραπάνω εικόνα με τον QB Trevor Lawrence φαίνεται ακριβώς αυτό που λέμε. Είναι τρομερά αισιόδοξο από τον DC Steve Spagnuolo να αναμένει μόνιμα από τον Jones – τον 31χρονο Jones – να πρέπει να καλύψει τόσες τρύπες μόνος του. Αναμενόμενα, ο Spagnuolo πρέπει να βασιστεί σε προσποιήσεις και blitzing για να κρύψει τις αδυναμίες της γραμμής, αλλά ενάντια σε πιο προετοιμασμένες offensive lines, και σε πιο έμπειρους quarterbacks, κάτι τέτοιο δε θα πιάνει συνέχεια.

Να αναφέρω και την special teams; Νομίζω ότι πρέπει, διότι κι αυτή η μονάδα, μετά από αρκετά χρόνια σταθερότητας, δείχνει ψήγματα πολυκαιρίας. Ο μέσος όρος που οι Chiefs ξεκινούν τα drive τους είναι στις 29,4, που είναι πέμπτες πριν το τέλος στις γιάρδες εκκίνησης, παρά τους ταχείς returners που υποτίθεται ότι διαθέτουν. Επίσης, ο 30χρονος kicker, Harrison Butker, δεν έχει την ακρίβεια που χαρακτήριζε τις προσπάθειές του τόσα χρόνια. Έχει χάσει δύο από τα 8 field goals που έχει κάνει μεταξύ 40 και 49 γιαρδών, τρία από τα οχτώ σε απόσταση 50+ γιαρδών και, το σημαντικότερο, έχει χάσει 4 extra points, κάτι που δεν έχει κάνει από το 2020.

Εύλογα θα απορήσετε “μα καλά, καμία ομάδα δεν είναι τέλεια, ο προπονητής δεν μπορεί να διορθώσει κάποιες καταστάσεις;” Σαφώς και μπορεί. Αλλά πολλά από τα προβλήματα, από το drafting (που θα αναφέρω σε λίγο), στην αλλαγή των schemes αλλά και στις αποφάσεις εντός του αγωνιστικού χώρου, ο Reid έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση των Chiefs.

To παραπάνω βίντεο δείχνει όλα τα τα προβλήματα των Chiefs φέτος σε μία μόλις φάση. Πάμε να τα δούμε ένα – ένα:

1. Είμαστε σε 4th and 1 στις 31 γιάρδες της πλευράς των Chiefs (!) κι o Andy Reid επιλέγει να παίξει αυτό το down, ενώ το σκορ είναι ισόπαλο κι η άμυνα των Texans έχει δείξει όλο το βράδυ ότι δεν συγχωρεί. Ρισκαδόρικη απόφαση, ασχέτως αποτελέσματος (προπονητική ευθύνη).
2. Θέλουν μόλις μία γιάρδα για να συνεχίσουν τα downs, κι η διάταξη που επιλέγουν είναι shotgun. Shotgun! Αυτόματα αυτό σημαίνει ότι η μπάλα γίνεται snap προς τα πίσω κι ο Mahomes θα κάνει step back κι άλλες γιάρδες. Μάλιστα, τη στιγμή που θα πετάξει την πάσα, ο quarterback θα έχει τρέξει σχεδόν δέκα γιάρδες, φτάνοντας και μέχρι την 21 yard line για να σκανάρει το γήπεδο – δέκα γιάρδες πιο πίσω από εκεί που γίνεται snap η μπάλα (προπονητική ευθύνη, κακό scheme).
3. Τρεις receivers ψηλά, κανένας τους δεν προστατεύει τη γραμμή λόγω της διάταξης (προπονητική ευθύνη, κακό scheme, έλλειψη ποιότητας)
4. Ο right tackle Jaylon Moore (77) είναι υπεύθυνος για την προστασία της δεξιάς πλευράς του Mahomes, απέναντι στον Will Anderson Jr. (51) των Texans. Να μου επιτραπεί η έκφραση, καλά κρασιά. Ο Anderson είναι από τους πιο επικίνδυνους pass rushers. Θα έπρεπε οπωσδήποτε να είχε βοήθεια ο Moore στην αναχαίτησή του. (έλλειψη ποιότητας, κακό scheme)
5. O Mahomes πιέζεται αλλά προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι από το τίποτα, επιλέγοντας το checkdown στον WR Rashee Rice. O Rice, όμως, δεν έχει ελπίδες να ξεφύγει από έναν δεινό cornerback όπως ο Derek Stingley Jr, καθώς δε διαθέτει τη σωματοδομή αλλά ούτε και το separation.

Όλα όσα έγραψα, λοιπόν, συμβαίνουν κατ’επανάληψη φέτος, κι έχουν συμβάλλει στις κοντινές – και μη – ήττες των Chiefs. Όπως κάθε φορά στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο, υπάρχουν πολλά μικρά και μεγάλα πράγματα που σχηματίζουν τις αποτυχίες μίας, εδώ και καιρό, πρωταθλήτριας ομάδας. Το Kansas θα πρέπει να κοιτάξει εσωτερικά και να πάριε κάποιες μεγάλες αποφάσεις για την αναδιοργάνωση του ρόστερ, κι ο Reid θα πρέπει όχι μόνο να εμπλουτίσει την επιθετική φιλοσοφία του – ίσως με την απομάκρυνση του Nagy – αλλά, μαζί με τον general manager Brett Veach – να αρχίσει να δίνει μεγαλύτερη σημασία στα picks που παίρνει εν καιρώ Draft. Κοιτάξτε τις επιλογές των Chiefs από το 2023 έως σήμερα.

Πέρα από τα πρώτα picks σε κάθε Draft, κανένα άλλο πέρα του Rashee Rice (ο οποίος είναι συχνά τραυματίας κι έχει αρκετά εξωαγωνιστικά προβλήματα) δεν έχει δείξει κάτι θετικό ή να αναδείχτηκε σε κάτι παραπάνω από απλή επιλογή. Σίγουρα, είναι άδικο να κρίνουμε παίκτες που δεν είναι ούτε χρόνο στη λίγκα, αλλά πολλοί άλλοι σε ομάδες έχουν κάνει κάποιο ντόρο – ασχέτως γύρου. Η αναδιοργάνωση του ρόστερ – μη ξεχνάμε ότι ο Kelce είναι τριάντα έξι ετών -, οι σοφότερες επιλογές σε drafts, η αλλαγή προπονητικών schemes κι η αρμονία μεταξύ του rushing και passing στοιχείου είναι βασικά πράγματα που θα πρέπει να κοιτάξουν οι Chiefs σε αυτή την off season. Μία off season σαφώς άγνωστη σε πολλούς παίκτες της, αφού εφτά σερί χρόνια δεν είχαν γνωρίσει τίποτα άλλο πέρα από επιτυχίες και πρωταθλήματα, αλλά και μία AFC West που σπάνια παρουσίαζε ανταγωνισμό.

Είναι καιρός να μάθουμε αν οι Kansas City Chiefs μπορούν να επιβιώσουν όταν βρίσκονται στην άλλη πλευρά, σε ένα μέρος που δεν έχουν συνηθίσει να είναι. Αντιμέτωποι με την φθορά, την προβλεψιμότητα και το γεγονός ότι η λίγκα την οποία θεωρούν δική τους συνεχώς αλλάζει… κι αντεπιτίθεται.